Friday 4th July 2008 2:15
τέλσον
… είχα μιά “σι” καλά κρυμμένη στη ντουλάπα και σκόπευα να σου την φέρω πακέτο, αλλά πέρασε πολύς καιρός από τότε και η νότα κουράστηκε και έγινε “σι ύφεση”.
Όλες οι προσπάθειες να την κάνω όπως πρίν ήταν μάταιες γι’ αυτό και τελικά δε κατάφερα να σου στείλω τίποτα πέρα από την φωτογραφία ενός γαϊδάρου την ώρα που γκαρίζει και, αν θες με πιστεύεις, αυτό που βγαίνει από το στόμα του είναι μια “σι” και μάλιστα μίλια πάνω από το πεντάγραμμο…
Thursday 5th June 2008 19:19
τέλσον
- …απολαυστικό…
- …για να κάνω την μέρα σου καλύτερη…
Τι περισσότερο να πούμε; Μιλήσαμε. Τα είπαμε. Τώρα ξέρουμε. Γνωρίζαμε και πριν, μα είναι αυτή η ικανότητα τρίτων να σε πείθουν για αυτά που δεν μπορείς να πιστέψεις πως ήδη νιώθεις απόλυτα. Κολοβωμένος κι εγώ σ’ αυτόν τον αναποφάσιστο τόπο ανάμεσα στη μάσκα και την όψη, γδαρμένος ανάμεσα σε αυτό που δείχνεται και σε αυτό που κρύβεται, μπήκα να δώσω σημείο ζωής, να σερφάρω. Παραδόξως είμαι κατάστεγνος.
Μόνο η σκέψη της συνεχούς απουσίας σου μου ιδρώνει το αυτί.
Σε κάθε παρτίδα υπάρχει μόνο μιά κίνηση ματ, τα υπόλοιπα είναι στρατηγική μωρό μου.
…ακαταμάχητα οδυνηρό…
υστεριόγραφο: κόλλησα στο “για πάντα”
Thursday 8th May 2008 13:37
τέλσον
Πάει καιρός που έχω να καθίσω να γράψω ένα γράμμα. Απορροφήθηκα και εγώ στο κλίμα μιας ηλεκτρονικής εποχής που εξαφανίζει την ταυτότητα της γραφής, τον γραφικό χαρακτήρα, την μυρωδιά του χαρτιού, ακόμη και την αίσθηση της προσμονής για μια επιστολή με χωρική διεύθυνση. Περικλέους, Derby road, Παύλου Μελά, Brook road, Πελείας, St.George’s road, Ιταλίας με Γαμβέτα γωνία, Rosamond drive, Στρ. Αθανασίου Χρυσοχόου, Moseley road… σπίτια που προσμένανε γράμματα, συμπληρωματικά, στα σχεδόν καθημερινά τηλέφωνα. Απόδειξη, χειροπιαστή. Φορές με φωτογραφίες διακοπών και πάρτι, άλλες με κάρτες γενεθλίων, κάποια συνοδευόμενα από κασέτες 90-άρες, περίτεχνα στολισμένες με αρτιστικά αποκόμματα περιοδικών. Ξεπερασμένα μα ποτέ ξεπεράσιμα.
Σαν γυρνώ σε λίγες μέρες στο πατρικό μου, γυρνώ σε μιαν άλλη ζωή, γεμάτη με δεν ξέρω τι. Εκπλήξεις, μυρωδιές και λογαριασμούς παλιούς, γιατί αυτοί κάνουν και τους παλιούς τους φίλους. Εισβάλω σε μια εποχή ήρεμη και δημιουργική που πιθανόν να αποβεί μοιραίως χρήσιμη αν υπάρξει και αρκετός χρόνος.
Δεν υπάρχει ποτέ. (3 μεγάλες λέξεις μαζεμένες [1])
υστεριόγραφο: από την ώρα που ξύπνησα σε σκέφτηκα 74 φορές, δηλαδή μόλις 4,3 φορές το λεπτό.
[1]: δανεικό/κλεμμένο
Wednesday 9th April 2008 18:06
τέλσον
Χίλια ένα… χίλια δύο… χίλια τρία…
Έτσι μετράς τα δευτερόλεπτα, έτσι μετράς τον χρόνο. Όσο εσένα ο νους σου τρέχει στην πρόσθεση, άλλο τόσο τον χάνεις μέσα από τα χέρια σου. Μου το έμαθε ο Γιώργος αυτό όταν παράλληλα μου μάθαινε να συμπλεκτάρω ορθά πότε το μαθητικό CB400 και πότε το ολοκαίνουριο του Hornet-άκι. Να μετράω το χάσιμο το έμαθα, όπως τα περισσότερα.
Τελευταία επιμένω να κουμπώνω ατάκες και να τις εφαρμόζω σαν φυσικούς κανόνες, τελευταία μαθαίνω να σκέφτομαι με σχήματα, με την γεωμετρία, με το πλήθος μετρήσεων του κόσμου μου. Αφύσικα, τρίγωνα, τετράγωνα και κύκλοι, με τους τελευταίους να μου έχουν γίνει εμμονή. Διάβασα ξανά και ξανά το κείμενο της βολής στη Δονούσα που μιλά για κλείσιμο των, όποιων, κύκλων. Τι και αν τελικά είναι ολοκληρωτικά λανθασμένο; Δε θα μου ήταν παράξενο, μήτε η πρώτη φορά που μιλάω αραμαϊκά, αυτοκριτικάρω και αμφισβητώ, με τον κύκλο να είναι σχήμα δυσδιάστατο.
Τι συμβαίνει λοιπόν αν πιθανολογήσουμε πως η γωνία θέασης είναι λανθασμένη, αν το επίπεδο είναι διαφορετικό, αν τελικά είναι τρισδιάστατο; Οι κύκλοι μου τότε αλλάζουν μορφή και παίρνουν άλλο σχήμα, γίνονται σπείρες, αλλάζοντας επίπεδα με την πάροδο του χρόνου.
Χίλια τέσσερα… χίλια πέντε… χίλια έξι.
Μισό τσιγάρο δρόμος σκέψη και άλλο μισό επιστροφή, τον έχασα και αυτόν στο μέτρημα.
Monday 24th March 2008 15:44
τέλσον
Μου το ζήτησε η Ttalllou εδώ και μέρες, μα δεν πρόφτασα να κάτσω να ασχοληθώ και να γράψω τίποτα. Με ένα σκαλπ πουρέ και χίλα σκατά να τρέχουν πάρτε το παρακάτω βιαστικό και απρόσεκτο…
Το βιβλιό που βρέθηκε δίπλα στο χέρι μου είναι η Αυτοβιογραφία του Μάρκου Βαμβακάρη, εκδόσεις Παπαζήση.
“…Ποιοί είναι αυτοί; Δεν είναι της γειτονιάς, είναι αλλιώτικοι. Αλλά ποιός ξέρει πως μας ξεχωρίζανε…”
Ασκώ το δικαίωμα να μην πιέσω κανένα περαιτέρω…
Friday 29th February 2008 19:04
τέλσον
Με καλημέρισε μιά γνωστή ταχυδρομική γραμματοσειρά, από μια Σαλονίκη κούκλα, ‘κείνη την μέρα, φωτεινή και γεμάτη ζεστούς υδρατμούς που κολλήσαν σε μούτρα κι ήταν για γλείψιμο.
Σκάρφησε ο Πέτρος ένα ακόμα σημαδι για να με ξεχωρίζεται αγαπητή μου κι αν σας ρωτάνε για πιο είναι αυτό, να τους λέτε πως αποφεύγω να μιλάω για τους άλλους, μα θα μιλώ μοναχά για μένα.
Να απαντήσετε πως, δεν με θεωρώ κανόνα γι’ αυτό και δεν γενικεύω.
την καλησπέρα μου απο το βροχερο Λονδίνο, περίεργη μέρα σήμερα…
Sunday 24th February 2008 0:34
τέλσον
…δεν διαφωνώ στο να αποφασίζεις να πάρεις τον ρόλο του καπετάνιου… να αντιληφθείς όμως και την ευθύνη της τιμής… να μείνεις πάνω στο πλοίο μέχρι τέλους…
Όλα ή τίποτα (;) και δεν μιλώ μόνο για ‘κείνα που μας βολεύουν…
Tuesday 19th February 2008 19:05
τέλσον
Μικρές εμπνεύσεις, κάτι που πιάνει, δηλαδή, το μάτι, το αυτί, ο νους, μια υποσυνείδητη στιγμή, μιας άλλης, ρουτινιάρικης και καθημερινά συνηθισμένης. Πολλές φορές και χωρίς την δική μου βοήθεια το παραπάνω γίνεται μια μικρή ιστορία που μεγαλώνει και κατακλύζει το μυαλό μου και το μόνο που ζητάει είναι να βγει έξω, να το δουν κι άλλοι ότι υπάρχει, για να επιβεβαιώσω την ποσοστική του ορθότητα… και κατά συνέπεια και την σκεπτική μου ικανότητα.
Κουβεντιάζοντας λίγο περισσότερο τελευταία, τέθηκε χθες επί τάπητος ένα ερώτημα που πολλές φορές παλαιότερα προσπάθησα να απαντήσω μονάχος. Η επιμονή μου στο ζήτημα εξέθετε την θεμελιώδη διαφορά μεταξύ των δύο φύλων, που, πλην της Τεό, με την Αρετή έχουμε κουβεντιάσει και διαφωνήσει ουκ ολίγες φορές.
Οι άντρες αγαπούν σπανίως και έντονα, οι γυναίκες συχνά και λίγο… (λέω)
Δε θα αποκαλύψω τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες των συζητήσεων, όσο και αν πολλοί από εσάς θα θέλατε, όχι δωρεάν τουλάχιστο. Αυτό που δεν τόλμησα να σκεφτώ πιότερα και δεν αποκάλυψα στους συνομιλητές μου είναι η παράμετρος της ανδρικής ανικανότητας αλλαγής πλεύσης, αυτό, δηλαδή, που τα θηλυκά αποκαλούν αντρικό εγωισμό. ΔΕΝ είναι εγωισμός δυστυχώς, είναι πλήρης, ΟΛΙΚΗ ανικανότητα. Τα αρσενικά δουλεύουν με απλότητα σκέψης, πρακτικά, όχι πάντα λογικά, και καταλήγω πως τούτο είναι η πηγή του προβλήματος.
Οι άντρες ξέρουν να αγαπούν (τελεία), με έναν τρόπο μόνο (πάλι τελεία), έτσι όπως μόνο ο καθείς ξέρει (άλλη μιά τελεία). Δίνουν πάντα την ίδια αγάπη χωρίς εξαίρεση…πλήν μιάς, ως προς την επιβεβαίωση του κανόνα.
Η ίδια αγάπη σε λάθος άνθρωπο. (Κωνσταντίνος Βήτα)
Όσο και αν πιστεύω πως η ζωή μου δίνει αυτά που θέλω, δεν μπορώ να μην σκέφτομαι ότι στην πορεία μαθαίνεις να αγαπάς αυτά που έχεις.
Sunday 10th February 2008 3:44
τέλσον
Ήθελα να σε δώ και να μιλάμε, όπως ξέρουμε καλά… με τις ώρες.
Επί της ουσίας, ήθελα να σε δώ και ας μην μπορούσα να σταυρώσω λέξη.
Thursday 10th January 2008 18:37
τέλσον
«Πέρασες απ΄ τη ζωή μου και τα έκανες όλα άνω-κάτω, γαμώ τη μου…»
σκέφτηκε την ώρα που το ραδιόφωνο στ’ αμάξι παίζει ένα ζωντανό κομμάτι που λατρεύει.
Ξέρει πως δεν υπάρχει κανείς άλλος να τον ακούσει μα κοιτάζει προς την θέση του συνοδηγού μόνο για να δεί ένα παπάκια-κάγκουρα να του χτυπά τον καθρέφτη. Το κινητό χτυπά αδιάκοπα εδώ και δέκα λεπτά μα αρνείται πεισματικά να το σηκώσει. Το δήλωσε στο κεφάλι του πως δεν είναι εκεί για κανένα. Προσπάθησε να ξεκολλήσει από την καταραμένη κίνηση, κάνοντας μια απότομη αριστερή στροφή, γλείφοντας ένα ταξί με τον προφυλακτήρα και επιδεικνύοντας το δεξί του κωλοδάχτυλο στον ταρίφα που άδικα έκανε να τσαμπουκαλευτεί. Είχε βγάλει φλάς. Σπίνιαρε στην γωνία, του ξέφυγε μιά γάτα και λίγα τετράγωνα πιό κάτω αποφάσισε ότι κουράστηκε να οδηγεί. Πάρκαρε το αυτοκίνητο, έσβησε την μηχανή και έκλεισε τα φώτα μετα την ενοχλητική, μπιπ-μπιπ-μπιπ, υπενθύμιση, αποφασίζοντας ότι 6 τετράγωνα δεν είναι πολύ, ένα τσιγάρο δρόμος, και πως τίποτα δεν μπορεί να συμβεί. Και δεν συνέβη.
Σκαρφάλωσε γρήγορα την σκάλα πυρασφάλειας που οδηγεί στην ταράτσα από την πίσω πλευρά της πολυκατοικίας, προσπαθώντας να αποφύγει την αγαθή γριούλα του τρίτου με τις αιχμηρές ερωτήσεις. Έβαλε το χέρι στη ξεφτισμένη τσέπη του παντελονιού του και μπήκε στο σπίτι διπλοξεκλειδώνοντας. Ήταν ένας στάβλος.
Από τη στιγμή που δεν μπορεί να βάλει τη ζωή του σε μια τάξη, προσπάθησε να κάνει τουλάχιστον ανθρώπινη τούτη την τρύπα με τα δυο δωμάτια και το μικρό γαλάζιο μπάνιο. Ξεκίνησε από τα βασικά, και έμεινε σ’ αυτά. Σε μια δεύτερη κίνηση έπεισε τον εαυτό του πάνω σε μιά ντάνα από βιβλία και χαρτομάνι. Τα πήρε ένα ένα να τα ξεφυλίσει και σύντομα βυθίστηκε μέσα σε άλμπουμς και φωτογραφικές αναμνήσεις. Έκανε να κρατήσει τον κόμπο που έσφιγγε μέσα του, να νιώθει αστείος, να τη ξέρει μα να μην τη γνωρίζει πιά.
Πάλεψε να μην ξεχνά πως είναι πιο εύκολο να τρέχεις, γι’ αυτό περπατά με βήμα σταθερό. Γοργό και σίγουρο.
Πάλεψε να προσέχει και να μην ξεχνά, γιατί το δικό του σήμερα μπορεί να τους σκοτώσει και τους δύο τους αύριο.
Δεν είναι πρώτη φορά που το ξανακάνει…
Προηγούμενο
